![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
Ice - knie naar de klote...ugh zegt (1:22):
ok (:
daar zijnwe voor gemaakt
da ikje warm houd
en jij me afkoelt
comment
DANGER.DANGER.
I'm gonna make sure I put this place on the map.
12 November 2009 @ 01:25 am
08 November 2009 @ 01:37 pm
ugh. ik weet niet eens waar ik moet beginnen, of hoe ik dit moet vertellen zonder dat mn leven een film lijkt, of een hele slechte soap. maargoed. misschien is t wel beter dat ik t helemaal niet vertel. maar ik ben zó boos en zo kwaad ik kan er niet meer tegen, ik kon dr niet eens van slapen. waarom waarom moest ik zo stom zijn om uit te gaan en zijn stomme hoofd te zien en zijn stomme blik waarmee hij me aankeek nu niet meer uit mn hoofd gaat. ik weet niet eens wát t was.
ik zou willen dat ik kon zeggen, ik kon zien dat hij me ook mis, ik kon zien dat hij het er net zo moeilijk mee heeft. of misschien zelfs, ik kon zien dat hij er moe van was, dat hij er ouder door was geworden, dat hij iemand anders leek, dat dit een ander leven was en we misschien zelfs opnieuw konden beginnen omdat we nu allebei ouder en iemand anders zijn. maar het is niet zo. ik wilde misschien ook stiekem wel, hij is nog knapper geworden, nog mooier als hij boos kijkt, maar nee. eigenlijk zag ik helemaal niets anders. hij is nog steeds dezelfde en zijn leven gaat gewoon door zonder mij. hij kan me gewoon steenhard en koud aankijken waarschijnlijk zonder daarbij iets te voelen en even later superhard staan lachen. hij heeft me gewoon echt niet nodig. waarom heeft hij me godverdomme niet nodig? waarom kan zijn wereld door blijven draaien zonder mij erbij? hoe kan hij nog lachen terwijl hij me kwijt is.. terwijl ik hem kwijt ben en het me zo ongelukkig maakt. het kan hem waarschijnlijk niets schelen hoeveel pijn hij me doet. hoe zijn gezicht en zijn blik nu in mijn geheugen gebrand zijn en ik al uren aan het huilen ben.
hoe ik thuis kwam en alle zielige en verdrietige en boze muziek luisterde die ik maar kon bedenken en jankend 2 bekers ben & jerrys at en me vervolgens dik en eenzaam en nog meer kut voelde en van woede niet kon slapen maar alleen maar recht op in bed zat te mokken waarbij er nog meer tranen vloeiden. hoe ik nu nog steeds zit te huilen en mijn wereld stilstaat.
ik heb al alles geprobeerd. ik wou dat hij had gezien dat ik 5 minuten later iemand anders zoende. hoe fijn het geweest zou zijn om wraak te nemen. ik kan hem niet vergeten. ik dacht dat ik er na 'al' een maand wel klaar voor zou zijn om hem te zien, om hem te confronteren met de nieuwe ik. maar het was niet zo, ik was een zielig klein meisje wat hem nog geen seconde in z'n ogen kon kijken, maar die fractie ervan was al genoeg om te zien dat hij de sterkste is van ons twee en dat ik toch écht meer tijd nodig heb. het is tenslotte pas een maand geleden...
ik zou willen dat ik kon zeggen, ik kon zien dat hij me ook mis, ik kon zien dat hij het er net zo moeilijk mee heeft. of misschien zelfs, ik kon zien dat hij er moe van was, dat hij er ouder door was geworden, dat hij iemand anders leek, dat dit een ander leven was en we misschien zelfs opnieuw konden beginnen omdat we nu allebei ouder en iemand anders zijn. maar het is niet zo. ik wilde misschien ook stiekem wel, hij is nog knapper geworden, nog mooier als hij boos kijkt, maar nee. eigenlijk zag ik helemaal niets anders. hij is nog steeds dezelfde en zijn leven gaat gewoon door zonder mij. hij kan me gewoon steenhard en koud aankijken waarschijnlijk zonder daarbij iets te voelen en even later superhard staan lachen. hij heeft me gewoon echt niet nodig. waarom heeft hij me godverdomme niet nodig? waarom kan zijn wereld door blijven draaien zonder mij erbij? hoe kan hij nog lachen terwijl hij me kwijt is.. terwijl ik hem kwijt ben en het me zo ongelukkig maakt. het kan hem waarschijnlijk niets schelen hoeveel pijn hij me doet. hoe zijn gezicht en zijn blik nu in mijn geheugen gebrand zijn en ik al uren aan het huilen ben.
hoe ik thuis kwam en alle zielige en verdrietige en boze muziek luisterde die ik maar kon bedenken en jankend 2 bekers ben & jerrys at en me vervolgens dik en eenzaam en nog meer kut voelde en van woede niet kon slapen maar alleen maar recht op in bed zat te mokken waarbij er nog meer tranen vloeiden. hoe ik nu nog steeds zit te huilen en mijn wereld stilstaat.
ik heb al alles geprobeerd. ik wou dat hij had gezien dat ik 5 minuten later iemand anders zoende. hoe fijn het geweest zou zijn om wraak te nemen. ik kan hem niet vergeten. ik dacht dat ik er na 'al' een maand wel klaar voor zou zijn om hem te zien, om hem te confronteren met de nieuwe ik. maar het was niet zo, ik was een zielig klein meisje wat hem nog geen seconde in z'n ogen kon kijken, maar die fractie ervan was al genoeg om te zien dat hij de sterkste is van ons twee en dat ik toch écht meer tijd nodig heb. het is tenslotte pas een maand geleden...
23 September 2009 @ 02:25 pm
21 September 2009 @ 12:12 am
ben gekapt met school, al na 3 weken, ik ben echt een loser. ik ben ook weer terug bij de psych en ik heb ook geen werk meer. ik heb eigenlijk helemaal niks. het klinkt zo dom maar ik snap eigenlijk niet hoe dit allemaal ineens heeft kunnen gebeuren..
( before and after )
( before and after )
19 July 2009 @ 04:16 pm
16 July 2009 @ 07:33 pm
29 June 2009 @ 08:27 pm
ja ik heb wel weer genoeg vakantie/zon gehad, zit te smeltennn hierzo haha
gelukkig weer sollicitaties enz de deur uit gedaan, dus nu weer bidden dat ik nog wat hoor
oke ja nog een liedje dan want ik ga nu echt geen foto doen :')
gelukkig weer sollicitaties enz de deur uit gedaan, dus nu weer bidden dat ik nog wat hoor
oke ja nog een liedje dan want ik ga nu echt geen foto doen :')
16 June 2009 @ 12:01 am
12 June 2009 @ 01:42 pm
ik kan er maar niet aan wennen en ik voel me een karikatuur van mezelf.
ik ben zo in de war.
07 June 2009 @ 06:49 pm
af en toe lijkt alles weer even gewoon goed te zijn maar eigenlijk gaat het allemaal langzaam bergafwaards. ik snap niet wat er met me aan de hand is, ik weet niet wat ik moet doen en ik voel me waardeloos. en ik sleep iedereen er in mee. mijn baan is kut , al na 1 werkdag ja, en ik wil het wel een kans geven, maar tegelijkertijd weet ik dat ik nooit nooit meer terug wil, het lijkt net of er geen een baan is die bij mij past, het werk zelf ging best oke, maar ik kan nooit een plekje vinden met gewoon normale collegas, en zonder zeikerige klanten, en dan lijkt het net of ik het zelf allemaal verkeerd doe, terwijl ik weet dat het niet aan mij ligt, want ik doe echt hard genoeg mijn best, maar het voelt alsof er nooit niets van me terecht zal komen, alsof mijn talenten en dingen nooit echt naar buiten komen, alsof ik nooit ergens een plekje kan vinden waar ik echt mezelf kan zijn en kan laten zien wie ik ben, en daarvoor geaccepteerd zal worden.
ik wil hier weg, ik wil gewoon weglopen, rennen, fietsen desnoods, maar ik zit gevangen in alles en ik kan het niet veel langer uitstaan, ik krijg een steeds ergere hekel aan mezelf, ik wil gewoon niet meer, nooit meer en niks meer. ik wil niet opgroeien en het allemaal zelf moeten doen, ik kan het niet zelf doen, het lukt me niet meer, ik heb iemand nodig die zegt wat ik moet doen, waar ik heen moet, wat de volgende stap is. maar die bestaat niet.
en eindelijk heb ik iemand gevonden die het begrijpt, die samen met me wil vechten tegen dit alles, maar het doet me teveel pijn om hem te zien huilen, en nog meer pijn om te weten dat ik degene ben die hem aan het huilen heeft gemaakt. hij is niet iemand die zijn gevoelens makkeljk uit, en om hem opeens zo te zien breekt mijn hart. hij zal waarschijnlijk nooit tegen me zeggen dat hij van me houd, maar ik weet nu dat hij dat doet, maar ik kan er geen genoegen mee nemen, als hij het uit zou spreken zou ik denken dat ik meer zekerheid heb. maar die zekerheid zal ik nooit hebben, bij niets.